nu mijn moeder weer  iets regelmatiger schrijft en ik dat vaak niet in de gaten heb..schaam ik me toch wel een beetje. Ik ben tegenwoordig meer van het hyven, ook erg leuk om te doen. En je hebt hier niet de druk dat je alles bij moet houden. Soms kijk ik dagen niet en zo zit ik er een paar keer per dag achter. Ik hoop dat het met jullie allemaal goed gaat. We hebben toch een paar jaar "goed contact" gehad. Met sommigen van de vaste loggers heeft mijn moeder nog regelmatig contact. Zo hoor ik nog steeds het e.e.a van jullie. Ik heb het zelf ook best druk gekregen, ik werk dan misschien maar 16 uur op kantoor, er komt toch van meerdere kanten werk op me af. Zo ben je een werkstuk met je zoon aan het maken, dan overhoor je je dochter, werk in huis, noem maar op, altijd bezig!! Zo heb ik b.v. al een poos het boek de Vliegeraar van mijn moeder liggen, maar kom er gewoon niet aan toe. Ik vind er helaas de rust niet voor…maar dat gaat goed komen. In de vakantie ga ik lekker lezen.

Wij zijn pas wezen skydiven in Roosendaal, met het gezinnetje, via de KPN. Wat was dat leuk zeg!!! De kinderen vonden het ook geweldig. We konden daarna ook nog karten, was ook zeer geslaagd. Het laatste vond vooral Bas erg leuk!! Met de kinderen gaat het ook goed, ook op school. Paula gaat alweer naar de 3e vd Havo en Bas naar groep 8. Wat gaat de tijd snel zeg en worden de kinders ongemerkt groot….

Zijn we sportief of niet??

Nog even een kleine update over de konijntjes…

We hebben pa  en een van de kleintjes naar de boerenbond gebracht, we konden er tenslotte geen 4 houden. Broer konijn is dus eigenlijk gestraft voor het zwanger maken van zus konijn. We hebben de moeder en dochter gehouden. Toen het voorjaar begon, hebben ze van ons een mooie nieuwe grote buitenkooi gekregen, waar ze veel ruimte in hebben. Maar wat deden ze steeds?  Ze kropen iedere keer weer op elkaar alsof ze mannetje en vrouwtje waren…gevolg… een schijnzwangere moeder. Heel het nest ligt weer overhoop met een hoop witte haren. Hoe gek kun je het hebben….

Hier waren ze nog heel klein…en erg lief!!!

Dit is het kleine bruine konijntje en die heet Nijntje (zo heeft Paula haar genoemd, ze is dan ook van haar Het is wel een dondersteentje.

Het witte konijntje heette Witje, erg origineel niet dan?? Zo is ze bij de bb ook verkocht, maar of ze nog zo heet….waarschijnlijk niet.

Zo, weer even wat zinnetjes van mij, ik zou het leuk vinden ook weer wat van jullie te horen en als er iemand zin heeft om weer eens te reageren, beloof ik dat ik bij diegene ook weer eens langskom. Ik ga er niet weer een vaste gewoonte van maken, maar zo af en toe moet me toch lukken..

Welterusten, het ga jullie goed!!!

Hallo allemaal, dat is weer even geleden zeg. Ik zag dat mijn moeder weer 4 logjes gemaakt had (zag ik vandaag pas, althans de laatste 3) en toen voelde ik toch ook weer even de drang er een te maken. Met mijn moeder gaat het momenteel heel goed, ze komt genoeg aan, werkt nog steeds hard aan haar herstel, maar heeft weer helemaal zin in het leven . Wij (en natuurlijk voornamelijk mijn moeder) hebben een zwaar jaar gehad, maar hopen dat dit jaar ons (en jullie natuurlijk ook) meer goeds brengt.

Nu begon dat goeds al net voor de kerst, in de vorm van geboorte, onze konijnen bleken nl. zwanger te zijn. Wat overigens heel knap is, daar het twee mannetjes "zouden" zijn. Wij naar de Boerenbond waar we ze vandaan hadden. Wat bleek, zij hadden zelf ook net twee nestjes gehad. Normaal gesproken krijgen ze van de fokker geen koppeltjes, maar mannetjes of vrouwtjes uit hetzelfde nest. We mochten moeder met kinders wel brengen, of moeders voor de bevalling…nou mooi niet dus. We vonden het zelf veel te spannend om mee te maken. Toen hebben we het stel wel eerst uit elkaar moeten halen, het mannetje moest buiten blijven en het vrouwtje mocht in een binnenkooi die ik mocht lenen van mijn collega. Komen we drie weken later (een konijn draagt 4 weken) op een avond thuis, is ze druk in de weer om een nestje te maken. De ochtend daarop had ze alles onder de haren verstopt, heel de kooi was wit. Wel prachtig om te zien hoor. Weer een dag later zien we dat ze zit te shaken, begint de bevalling en die hebben we helemaal gezien. Er zijn 4 konijntjes geboren, maar helaas zijn er nog maar 2 van over, jammer.

Ze zijn nu drie weken oud en wat een schatjes. Ze eten al brokjes en hooi mee en drinken zelfs ook al uit het waterflesje. Wat leuk om eens mee te maken zeg, de kinderen vinden het prachtig, maar ikzelf ook hoor!! Ik zal een kleine impressie geven.

de sneeuwwitte kooi..

Snuffie, ons moedertje

de kleintjes

de kleine witte

en..de kleine bruine.

Zijn het geen schatjes?? Dat wilde ik even met jullie delen, zomaar…

Fijn weekend verder!!

***Welkom bij de Geurtjes!!!***

We zijn nu 4 maanden verder van de slokdarmoperatie (die werd op woensdag 21 mei uitgevoerd) en ik vind dat jullie nu ook moeten/mogen weten hoe het er momenteel voorstaat met mijn moeder. Ik zal het jullie dan ook vertellen…..ze is inmiddels 3 weken thuis en het gaat echt heel erg goed. Eten gaat goed, slapen gaat goed, lopen/revalideren gaat goed en de wond (die nog steeds 2 keer per dag gespoeld wordt) ziet er ook goed uit. Wij zijn erg tevreden en de artsen ook. Ma is al een keer terug geweest in Tilburg en de professor die ma geopereerd heeft, was bijzonder trots op haar. Ze kwam zijn kamer zelf en zonder hulpmiddelen binnengelopen (is nu 2 weken geleden), ik denk dat ze ma een beetje als een medisch wonder beschouwen daar….en dat mag ook wel na alles wat ze meegemaakt heeft…

Ik had ma al 1,5 week niet gezien omdat ik (wéér) verkouden was en haar dan natuurlijk niet aan ga steken…Maar vandaag vond ik het welletjes (het gaat gelukkig weer een stuk beter met de natte neuzen hier) en heb pa en ma gevraagd om bij ons in de tuin te komen genieten van het zonnetje. Dat hebben ze gedaan, het was echt 4 volle maanden geleden dat ze hier voor het laatst op bezoek was en het was heel fijn om haar weer hier te hebben. Ma heeft zelfs een klein wijntje mee gedronken (was heerlijk om te zien). Pa is gezellig met Bas bezig geweest met een takel te maken om auto’tjes op te takelen buiten, die waren samen dus ook een hele tijd zoet. Ze hebben nog een frietje meegegeten en zijn op tijd met een gezond kleurtje (van het wijntje, de zon en toch ook vast een stukje vermoeidheid) weer naar huis gegaan, ik vond het een hele fijne middag. Zo mag het van ons door gaan, in een stijgende lijn welteverstaan. Ma is in de weken thuis al een goede kilo aangekomen, wat ze dan ook wel nodig heeft, maar waar ze goed haar best voor doet. Er is nog een lange weg te gaan, maar ze gaat de goede kant op!!

Lieve mensen, ik denk dat dit voorlopig mijn laatste log is, wie weet schrijft ma er binnenkort zelf weer een (hou haar site dus maar in de gaten). Jullie mogen nu ook bij haar reageren, alleen zal ze er nog niet vaak aan zitten, alles op zijn tijd. Ik heb aan het begin van deze periode ook eens verteld dat ik een boekwerk aan het maken was voor ma met al mijn logjes, jullie lieve reacties en mailtjes. Nou…die heeft ze voor een groot deel vanmiddag gelezen en ik wilde daar nu ook graag een eindverhaal voor schrijven. Het is voor ma natuurlijk een andere periode geweest met een andere beleving dan die van ons. Deze verhalen zijn allemaal in mijn beleving geschreven en ik hoop van harte dat ma er iets aan heeft voor de verwerking van deze nare tijd. En daarna …kijken we alleen nog vooruit!!!!!!!!!!!!!!!

Ik wil nog wel even kwijt dat ze bijzonder geroerd was door al jullie lieve en medelevende berichtjes, iedereen nogmaals hartelijk BEDANKT!!!

Het is heel goed gegaan gisteren. Ma was gelijk weer thuis, waar ik mee wil zeggen dat ze het niet vreemd vond. Alles was natuurlijk precies hetzelfde als 3 maanden geleden, alleen stonden er de mooie bloemen van pa, de hartjes ballonnen, de slinger en de welkomskaarten. Het was heel fijn om te zien dat ze ervan genoot. Ik had ook het eten al opgezet en de tafel voor hen beiden gedekt, konden ze gelijk aanschuiven en hoefde pa ook niet veel meer te doen. Ik vond dat het een dag was waar ze beiden van moesten genieten!!

Toen ik haar later vroeg of ze het niet moeilijk vond terug naar het ziekenhuis te gaan, zei ze dat ze eigenlijk niet meer terug wilde…En dat vonden wij natuurlijk een heel fijn antwoord. Waren ze eindelijk weer eens samen, pa en ma, precies zoals het hoort!!! Ze heeft gisterenavond om maar iets te noemen zo genoten van een door pa gekookt zacht eitje. In het ziekenhuis zijn ze altijd hard en koud zegt ze. Zo zie je maar, oost west, thuis best.

Ik heb ma samen met pa weer teruggebracht naar het ziekenhuis, wat makkelijker was voor pa. Zo kon hij voorrijden, ik een rolstoel halen en ma mee naar binnen nemen en pa kon tegelijkertijd weer de auto parkeren. Nu nog een paar dagen revalideren daar en dan komt ze vrijdagmiddag voor het echie naar huis, YES!!!

En dan… mag ze voorlopig niet meer weg!!!

Het wordt vandaag een spannende dag, mijn moeder mag op proefverlof….ze komt naar huis van 11.00 uur tot 20.00 uur, dan moet ze zo ongeveer weer binnen zijn. Ze ligt inmiddels alweer een week op de "gewone afdeling", want ze was te goed voor het MC geworden. Ook is ze goed aan het revalideren geslagen, o.a op de hometrainer. Lopen gaat ook steeds beter, gisteren is ze met de rollator helemaal van boven naar beneden (wel ook met de lift natuurlijk) gelopen. Twee pauzes werden er ingelast en moeders liep naar de voordeur, wat echt een heel eind is.

We zijn zo ontzettend blij dat we hier nu eindelijk zijn, ze heeft zo hard haar best gedaan, maar door steeds weer een terugval duurde het zo lang. Het gaat nu dus heel goed met ma, ze is hard aan het trainen, wat echt al vruchten afwerpt, ze wordt steeds sterker. Wat zijn we trots, ze zou zelfs als het goed ging vandaag en als ze er zelf vertrouwen in zou hebben, morgen voorgoed naar huis mogen, maar dat wil ze zelf nog niet. Ze vindt het zo fijn om te revalideren in het ziekenhuis dat ze nog een weekje wil blijven.

Ook voor pa is het super nieuws dat ze thuiskomt, hier had hij alleen nog maar van kunnen dromen. Dit had al veel eerder kunnen zijn…Hij krijgt dan ook iets meer rust, want het op en neer gerij naar Tilburg is dan voorbij, eindelijk!!! Drie maanden is een hele tijd hoor om steeds heen en weer te rijden en in het begin zelfs twee keer per dag.

Paula en ik hebben van de week ook al voor een rolstoel, rollator, gelkussen en driehoek voor in bed gezorgd, van de thuiszorg. Ze kan dus komen!!!!! Er staan ook mooie bloemetjes van pa (wij mochten dat nog niet doen, omdat ma toch weer weg gaat, dus wij verzorgen dat volgende week). En….natuurlijk hebben we ook een slinger met WELKOM THUIS opgehangen en komt er een bordje op de voordeur, ze moet weten hoe blij wij zijn dat ze er weer is!!! Ik hoop dat pa en ma een hele fijne dag gaan krijgen vandaag, dat hebben ze beiden verdiend.

Dus…lieve ma en lieve pa, geniet van deze dag en ook zeker van elkaar, het is jullie van harte gegund!!!!

We zijn nog steeds op de goede weg met mijn moeder. Ze is inmiddels al een goede week van het IC af en ligt nu weer op de Medicare. De beademing is helemaal weg (nog niet de tracheostoma) en ze zit regelmatig in een stoel. Met die stoel is ma al een aantal keren, samen met pa en een verpleegkundige, (die moet mee voor de veiligheid, omdat ma nog steeds met het slijm worstelt) naar buiten geweest. De eerste keer was erg emotioneel zei pa, omdat het de eerste keer na tien weken binnen zitten/ liggen was. Zo lopen/ rijden ze dan o.a. met ma langs hun auto, dat is voor haar natuurlijk heel vertrouwd en eigen, iets wat bijzonder belangrijk is.

Wat lijkt het toch allemaal gewoon, de dingen die wij doen. We staan zelf iedere dag op, maken ons ontbijt klaar, kunnen naar buiten als we dat willen, kunnen weg…. Die dingen zijn er voor mijn moeder al een poos niet meer bij, zij moet maar wachten tot de verpleging tijd voor haar heeft. Is er dus geen tijd, kan ma niet in de stoel, kan ze niet naar buiten, wordt er niet gewerkt aan haar herstel. Dat is vaak moeilijk te verkroppen voor ons, wij willen nl. zoveel mogelijk de dingen doen die goed én nodig zijn voor haar herstel en dat wil ze zelf ook.

Maar…gisteren zijn er (eindelijk) twee fysiotherapeuten geweest, die haar tussen hen in hebben genomen en hebben laten lopen. Dat ging goed, ze heeft toch zo’n 10 meter gelopen, ook weer voor de eerste keer en nu  zijn we inmiddels 12 weken verder. Vandaag zouden ze met een rollator aan de gang gaan. Zo gaan we nu dan toch eindelijk eens vooruit!!! Morgen krijgt ze nog een onderzoek naar het slijm, waar komt het toch steeds vandaan? Ze gaan kijken of het nu toch niet door de tracheostoma veroorzaakt wordt, want dan gaat hij er deze week schijnbaar nog uit, we zijn weer zeer benieuwd. Eten gaat ook goed, ze eet brood, soms zelfs met een kroketje, warm (wel geprakt), en drinkt ook van alles, zoals thee, koffie, karnemelk, sapjes enz.. Dus géén sondevoeding meer, ze eet lekker zelf, ook weer een van de eerste levensbehoeften die haar weer naar het "gewone" leven leidt!!

Gisterenavond is mijn tante Cor ( ma d’r zus) voor het eerst meegeweest, dat vonden ze beiden heel erg fijn. Mijn tantes horen natuurlijk wel steeds het nieuwste nieuws, maar daar is toch moeilijk een beeld bij te vormen lijkt mij zo. Wij hebben het steeds in eigen sfeer gehouden, alleen pa, Ton, Hans en ik, puur om eventuele risico’s te vermijden. De kinderen zijn in het begin nog wel geweest en de oudste drie een paar weken geleden nog. Hopelijk kunnen ze oma weer snel een keertje opzoeken, want dat willen ze natuurlijk allemaal erg graag. O.a. Bas zegt zo vaak dat hij zijn oma  mist en dat geloof ik ook meteen. Zij hebben altijd al een bijzonder band gehad, heel mooi.

Wij hopen dat het nu alleen nog maar goed zal blijven gaan, ma heeft gelukkig haar vertrouwen terug en werkt er hard aan om beter te worden en naar huis te mogen. Dus als iemand het verdient……!!!!

Liefs voor allemaal, ook van mijn moeder, die jullie steun nog steeds zeer waardeert!!

Niks is zo veranderlijk als het weer zeggen we altijd, nou ik kan er eentje aan toevoegen, want ook je gezondheidstoestand kan heel veranderlijk zijn. Zoals jullie weten hebben wij al een hele roerige tijd meegemaakt met mijn moeder, sommige tijden hadden we er weinig vertrouwen in dat het goed zou komen en soms waren we héél positief. Vorige week berichtte ik jullie dat ma een tracheostoma zou krijgen, die ze vorige week vrijdag dan ook heeft gehad. Nu zou alles goed gaan komen, dat dachten we toch….Toch had ze daarna wéér hoge koorts en men wist niet waar die vandaan kwam, dus werd er weer een kweek genomen. Waar uit kwam dat het in het sputum/speeksel zat, ma kreeg er weer een medicijn bij en de koorts verdween. Ze kan nog steeds niet praten want ze ligt via de tracheostoma aan de beademing en nog steeds op het IC. Wel is ze nog steeds koortsvrij, krijgt het maximale aan sondevoeding, drinkt al een bakje koffie in de ochtend, eet yoghurt en mag met periodes van de beademing maar dan wel aan de zuurstof. Gisterenochtend was ze er 4,5 uur afgeweest en gisterenavond 4. Vandaag bouwen ze dat weer verder uit en op een gegeven moment mag ze er zelfs s’nachts af. De zuurstof ondersteuning verwachten ze dan ook niet zo lang meer te hoeven gebruiken, daar ma al genoeg kracht heeft om zelf te ademen. Ook oefent ze haar kracht in de handen met stressballetjes, gaat prima. En ook haar kuiten en voeten traint ze door ze regelmatig op te tillen. Zo gaan we weer beetje bij beetje vooruit. Het gaat voor nu erg goed, ze is ook al vijf dagen koortsvrij en dat is heel belangrijk, want als de koorts weer opsteekt, weet je dat er weer ergens iets zit te broeden en dat willen we niet meer hebben…Het is mooi geweest, nu moet het maar eens goed blijven gaan, ze heeft er zo hard voor geknokt en doet dat nog steeds. En als ze van de beademing af is kan ze weer gaan praten, dan wordt er een dopje op de tracheostoma geplaatst en kunnen we haar weer verstaan, al moet daar wel eerst even mee geoefend worden. Wij zijn voor nu erg tevreden, maar weten ook hoe snel alles weer om kan slaan. Toch blijven we optimistisch, dat zijn de doktoren in het ziekenhuis ook, zij zeggen dat ma met babystapjes vooruit gaat en dat is prima. We hebben de tijd……als ze maar terug komt!!!

Fijne zondag allemaal!!!!

Daar ben ik weer, erg snel deze keer. Ik kwam vanochtend bij mijn pa, die met zijn handen voor zijn gezicht aan tafel zat . Ik schrok er een beetje van…ze hadden hem net gebeld zei hij, het ziekenhuis. Jullie zullen het volgende niet gaan geloven, maar ma ligt voor de 5e keer aan de beademing!!! Ze hadden haar overgelegd in een ander bed, want ze zou vandaag overgaan naar de Medicare. Wij hadden gisteren nog zo gevraagd haar eens een keer de kans om aan te sterken te geven. Maar zoals ze zeggen, is de IC de meest risicovolle afdeling van het ziekenhuis, met de meeste bacteriën, waar de patienten zo snel mogelijk vandaan moeten als het enigzins kan. Ik geloof dat ook wel, want hier komen de meest zieke patienten. Maar het gesol met mijn moeder doet haar geen goed. Zo krijgt ze weer geen kans om die berg op te gaan. Vanmiddag hebben pa en ik dan ook weer een gesprek met een arts gehad, deze keer met een chirurg, die overigens erg aardig was. Ma staat nu op de OK lijst voor een tracheostoma, als ze die krijgt, heeft ze de meeste kans om op te kunnen knappen, zonder zich ook steeds te verslikken (daarom ging ze vanochtend wéér aan de beademing). Een tracheostoma is een apparaatje die ze in haar keel gaan plaatsen (ze maken dan een gaatje in haar keel), die het ademen vergemakkelijkt. Er zit een ballonnetje aan, die ze vol of leeg kunnen laten, waarmee ze wat speelruimte hebben zeg maar. Als het goed gaat, kunnen ze het leeglaten en kan er een dopje op zodat ma weer kan praten. Na ons gesprek gingen we natuurlijk weer bij ma langs, ze was wakker en de verpleegster zei dat pa en ik er waren. Ze deed haar ogen open en keek ons aan, zó moedig en nog steeds strijdvaardig. Ik zei haar dat ze het nog steeds heel goed deed en toen knikte ze. Ik zal jullie vertellen dat ik altijd ontzettend veel respect en bewondering voor mijn moeder heb gehad, wat nog steeds met de dag groeit. Ik vind haar zo ontzettend dapper!!! En voor mijn vader neem ik ook mijn petje af, hij strijdt zo hard voor ma, het is zeer aandoenlijk. Ik hoop toch zo dat ze nog een hele poos van elkaar mogen genieten…..

Update:

Ma wordt morgen geopereerd, dan krijgt ze de tracheostoma. Ook hebben ze (helaas) weer geconstateerd dat ze longontsteking no 3 te pakken heeft. Enorm balen dus, zoveel voor je kiezen krijgen, is niet normaal meer hoor!!! Laten we hopen dat deze operatie eindelijk de oplossing biedt!!!

Het is alweer even geleden dat ik voor het laatst iets geschreven heb. We zijn inmiddels zeven weken verder en er is ondertussen heel veel gebeurd. De laatste keer was ik heel hoopvol en niet zonder reden… Ma is tien dagen zonder koorts geweest en het ging echt heel goed. Ze was zelfs al met fysiotherapie bezig en had al op één been gestaan, erg knap dus. Totdat ik (eindelijk) weer meeging op dinsdagavond…ze had toen koorts en lag min of meer wat voor zich uit te staren, maar was verder wel helder en luisterde mijn verhalen aan. Toch gingen we niet heel erg ongerust naar huis. Toen ging de volgende ochtend om zes uur de telefoon, wat normaal gesproken geen tijd is om iemand te bellen… dus rinkelden onze bellen meteen. Het was pa, ma lag wéér op de IC en wéér aan de beademing, dat was enorm schrikken dus…Een hele stap terug naar af. Ma had zich nl. verslikt en had weer een longontsteking. Het was nu voor de 4e keer dat ze op het IC belandde. En wij maar denken dat we eindelijk de goede kant op zouden gaan, maar dat mocht nog niet zo zijn. Nu heeft ze weer bijna een week krachten op kunnen doen aan de beademing en is er afgelopen maandagavond vanaf gehaald. Ze heeft nu alleen nog zuurstof ter ondersteuning en voeding via een slangetje in haar neus. Ook krijgt ze nog vocht toegediend voor het genezingsproces van de tweede wond. De eerste wonden zijn overigens heel goed genezen, de doktoren zijn daar erg tevreden over, ook over de tweede, die is goed schoon en al een eind dicht aan het groeien. Alles gaat dus goed, alleen de bacteriën die in het ziekenhuis rondzwerven moeten aan ma voorbij gaan. Verder is ze overal weer vanaf. Gisterenavond hebben pa, ma en ik een hele fijne avond gehad. Ze was heel helder en erg gevat, zoals we gewend zijn van haar. Als ze nu toch eens virusvrij mag blijven zeg, ze wil zo graag naar huis en wij willen haar graag thuis!!! Vanmiddag hebben pa en ik een gesprek gehad met een arts en zij zei dat ma morgen naar de Medicare zou gaan. Hopelijk hoeft ze daarna écht niet meer terug naar het IC, maar gaan we eindelijk, zij het geleidelijk en met kleine stapjes vooruit!!! We houden nog steeds hoop en hebben dat ook steeds gedaan…Ma moet gewoon weer thuis komen!!!

Zo, heb ik jullie weer bijgepraat, ik weet nl. dat jullie met ons meehopen!!! Bedankt!!